W kontraktach handlowych przedsiębiorcy nadal zbyt małą uwagę przywiązują do takich zagadnień jak chociażby przejście ryzyka ze sprzedającego na kupującego. Opiniując lub negocjując różnego rodzaju umowy dla naszych klientów zwracamy szczególną uwagę na kwestie dotyczące przejścia ryzyka. Widzimy, że wiele sporów wynika z niedoświadczenia lub nieznajomości przez handlowców podstawowych zasad prawa umów.

Zdajemy sobie sprawę, że nie w każdym przypadku kupujący ma możliwość negocjowania warunków umowy. Tym bardziej istotne jest zrozumienie, jakie znaczenie prawne mają postanowienia umowy. Nie mamy tutaj na myśli tego, co wynika z treści poszczególnych zapisów, ale jakie szersze znaczenie mają dane postanowienia, czy to w kontekście kodeksu cywilnego, umów międzynarodowych lub prawa innego państwa. W zależności od tego, czy umowa jest zawierana pomiędzy polskimi przedsiębiorcami, czy jedną ze stron jest kontrahent zagraniczny. 

Doświadczenie pozwala nam przyjąć, że wszelkie regulacje dotyczące przejścia niebezpieczeństwa przypadkowej utraty, bądź uszkodzenia rzeczy są najczęściej nie tylko niedostatecznie uregulowane w umowach, ale również strony umowy nie do końca rozumieją prawne znaczenie przejścia ryzyka narażając się w ten sposób na zbędne ryzyko.

→ Jak zatem ustalić kiedy ryzyko uszkodzenia, bądź przypadkowej utraty rzeczy przechodzi na drugą stronę umowy?

→ Co w sytuacji, gdy towar przekazywany jest kupującemu za pośrednictwem osoby trzeciej (np. przewoźnika)?

→ Co z kwestią zbadania rzeczy?

→ Co z umowami międzynarodowymi?

→ Dlaczego przejście ryzyka jest tak istotne?

Zachęcamy na zapoznania się z naszymi rozważaniami na temat przejścia ryzyka w umowach.

▪ Wprowadzenie

Stosunkowo często zdarzają się sytuacje, że pomiędzy polskimi i zagranicznymi firmami są zawierane wieloletnie umowy ramowe na podstawie których polskie przedsiębiorstwa są zobowiązane do produkcji i dostarczania zagranicznemu kontrahentowi różnego rodzaju towarów. Powyższa zależność zachodzi również w drugą stronę. Często firmy niemieckie otrzymują zlecenie wyprodukowania określonej maszyny lub linii produkcyjnej, czy też innej czasochłonnej konstrukcji. Oprócz typowych problemów związanych z realizacją transgranicznej umowy mogą pojawić się problemy związane z utratą płynności przez zagranicznego kontrahenta. W takiej sytuacji pojawiają się pytania dotyczące trwałości umowy i możliwości jej prawnego wzruszenia.

▪ Etapy postępowania upadłościowego w Niemczech

W ramach niemieckiego postępowania upadłościowego – Insolvenzverfahren można wyróżnić trzy etapy. Pierwszy, o którym zwykle wierzyciel jeszcze nie wie, obejmuje przygotowanie wniosku o ogłoszenie upadłości – Insolvenzantrag. Na tym etapie wierzyciel, którym może być zleceniodawca lub zleceniobiorca, posiada jeszcze szerokie możliwości działania. Ogranicza go treść umowy oraz obowiązujące przepisy prawa. Drugi etap związany jest z wyznaczeniem przez sąd tymczasowego nadzorcy sądowego zwanego również tymczasowym syndykiem - vorläufiger Insolvenzverwalter. Podejmowanie określonych działań może już zależeć od zezwolenia tymczasowego syndyka. Trzeci etap będący przedmiotem niniejszego artykułu rozpoczyna się od momentu ogłoszenia upadłości – Insolvenzeröffnung.